Hij Breekt Er Doorheen" — Pasen en de Opstandingskracht van Jezus Christus - Jacob Rommers
www.youtube.com
In een indringende overdenking stelt Jacob de vraag: wie was eigenlijk de grootste der zondaren? Niet Paulus, zoals hij zichzelf beschreef, maar Jezus Christ...

Original youtube description:

In een indringende overdenking stelt Jacob de vraag: wie was eigenlijk de grootste der zondaren? Niet Paulus, zoals hij zichzelf beschreef, maar Jezus Christus Zelf. Niet omdat Hij zonde deed, want Hij was volkomen rechtvaardig. Maar omdat de Vader Hem maakte tot het Lam Gods dat de zonde der wereld draagt. Alle zonden van Adam tot de laatste mens werden als in een beker samengeperst en op Hem gelegd. “Alle, dus ook jouw en mijn zonden heeft Hij gedragen.” Dat is de kern van het evangelie. Zonder de opstanding is alles tevergeefs, maar Hij is opgestaan, en dat is de enige garantie van de waarheid van Gods Woord.

Jacob legt uit waarom de Heere Jezus Zich na de opstanding niet openlijk aan Jeruzalem vertoont, terwijl opgestane heiligen dat wél doen. Dat heeft te maken met Kairos, het goddelijke tijdstip dat God Zelf bepaalt, tegenover Chronos, de gewone opeenvolging van tijd. Wij kennen die momenten niet. De discipelen zaten intussen angstig achter gesloten deuren, terwijl Jezus hen naar Galilea had gestuurd. En toch verschijnt Hij, dwars door gesloten deuren heen. Zo breekt Hij ook door onze gesloten situaties, onze gevangenissen, onze onmogelijkheden. Handelingen 16: een klein Pasen in Filippi

We zien de verbinding van het Paasverhaal met Handelingen 16:19-26. Paulus en Silas worden gegrepen nadat zij een slavin hebben bevrijd van een waarzeggende geest. Haar meesters zien hun verdienmodel verdwijnen en sleuren de twee mannen naar de magistraten. Maar zij gebruiken geen eerlijk argument, zij zetten Paulus en Silas neer als Joden die de Pax Romana verstoren. Jacob tekent scherp hoe framing werkt, toen en nu: op de markt, in de media, op sociale media. Men zegt niet wat werkelijk aan de hand is, maar kiest precies dat deel van de waarheid dat het eigen doel dient. Zonder proces worden Paulus en Silas publiekelijk vernederd, hun kleren afgerukt en met stokken geslagen, vele slagen. Jacob beschrijft de situatie indringend: ruggen kapotgeslagen, voeten vastgezet in het blok, opgesloten in de binnenste kerker zonder licht of frisse lucht. Elke beweging schuurde over de open wonden. Een onmogelijke situatie. En toch, omstreeks middernacht, bidden zij en zingen zij lofzangen. Waarschijnlijk de Hallel-psalmen (113-118), die men bij Pasen zong: “Ik zal niet sterven maar leven en de daden des Heeren verkondigen.” De geharde criminelen rondom hen houden hun mond en luisteren aandachtig. Want in die lofzangen troont God, en Zijn kracht is voelbaar, zelfs voor verstokten.

Dan komt de derde aardbeving, een bovennatuurlijk ingrijpen. De fundamenten schudden, alle deuren gaan open en alle boeien vallen los. Niet alleen van Paulus en Silas, maar van álle gevangenen. En nog groter wonder: niemand vlucht. De opstandingskracht van de Heere Jezus Christus is dezelfde als bij het graf: muren blijven staan, deuren gaan open, mensen worden vrij. Wat mensen opsluiten, kan God openen.

Jacob besluit met een persoonlijk getuigenis over zes uur vastgebonden op een plank te hebben gelegen, kronkelend van de pijn, en hoe hem dat diepe bewondering gaf voor de Heere Jezus die zes uur aan het kruis hing voor onze zonden. Hij roept de gemeente op om opnieuw het hart te geven aan Hem: “Hier ben ik. Ik kan het niet zelf.” Want Gods kracht wordt volbracht in zwakheid. De opstandingskracht gaat door, in doden die levend worden, in blinden die ziende worden, in kerkers die opengaan. Het is Pasen. De Heere is waarlijk opgestaan. Halleluja.