Original youtube description:

Een eigen gedicht getransformeerd tot lied en op muziek gezet.

Door wie wordt aan het eind van dit leven nog gevraagd om vergeving, Mevrouw? Wie kan vergeten wat niet was gegeven? (wie houdt nog hoop vast, ah) Als het slotstuk gewoon haar lot beschrijft en Lucas ons zegt: De duivel blijft, dansend in de schaduw van wat nooit mocht zijn. (oh-oh, in de schaduw van pijn)

Wanneer Mevrouw stervend het einde verwacht, bidden we stil voor een reis in de nacht, maar de weg is geblokkeerd door broeders van hoop, die troost en vergeving niet willen delen. (Reis, oeh, Mevrouw, laat los, mm) Want zeven dagen klagen we samen in kille kamers waar genade niet valt. Een gast zonder welkom die niet wordt onthaald.

Wil een mens zich bevrijden van oude verhalen, mag het verleden dan rusten? Verzwijgen we spijt of houdt de gordel van smaragd ons gevangen als een deksel die sluit over toekomst en tijd? (mevrouw, laat het gaan, oeh)

Waarom heeft Mevrouw het recht ontweken, kinderen de jeugd en het licht ontnomen. In daden en woorden bleef het geluk verloren, verdwenen, niet welkom meer. (ah, ha, ah, verloren hier)

Kijkt Mevrouw nu terug met een lach of verdriet? Schaamte en trots vals verankerd in nefriet? Had liefde onvoorwaardelijk behoren te zijn? En wie is gevrijwaard van bittere pijn? (stille kracht, oh-oh, van liefde en wraak)

Want Mevrouw, uw naam leeft in het duister tussen wrok en gewroken en zonder gemis. In elke voetstap klinkt nog het verlangen dat ooit aan het einde rechtvaardigheid is. (ja, rechtvaardigheid is, oeh, oeh)

Gezegend is de Rechter van de Waarheid wanneer hij in dit lamento zijn kris in haar voetsporen steekt als getuigenis. (oh Mevrouw, hemelse rust) Ah, gezegend, gezegend. (oh, Mevrouwtje – oeh, ah, mm)